Occlusale slijtage van elementen en restauraties kan zich voordoen bij een normale occlusie en articulatie en wordt verergerd als een patiënt bruxeert. Maar als een restauratie occlusaal slijt of chipt terwijl de natuurlijke elementen niet dezelfde schade vertonen, kan dit als oorzaak hebben dat niet de juiste beetregistratiemethoden zijn toegepast. Het kan ook worden veroorzaakt doordat de tandtechnicus de aangeleverde informatie niet op de juiste manier heeft kunnen verwerken bij het vervaardigen van de restauratie. Het maken van een extra registratie in centrale relatie naast de registratie in maximale occlusie levert in de meeste gevallen twee verschillende posities op waarin de modellen tegenover elkaar gezet kunnen worden. Dit is waardevolle informatie die door de tandtechnicus geïnterpreteerd en verwerkt moet kunnen worden.

‍

Een 34-jarige mannelijke patiënt komt voor een periodiek preventief onderzoek. Tijdens het intraorale onderzoek valt mij op dat de kroon van opgebakken porselein op een onderstructuur van zirkoonoxide op de 36 een occlusaal slijtfacet vertoont waarbij het ruwe zirkoonoxide aan de oppervlakte is komen te liggen (afbeelding 1, 2). Mesiaal sluit de outline matig aan, maar verder zijn er klinisch geen problemen zichtbaar. De patiënt wil graag proactief handelen en niet wachten tot er meer porselein van de kroon fractureert of er verdere randlekkage ontstaat. Mijn doel is om een nieuwe restauratie te maken waar meer ruimte is ingebouwd voor de bewegingen van de patiënt (meer ‘freedom in centric’) om te voorkomen dat er opnieuw chipping op dezelfde plek optreedt.